Charakteryzuje się ona dużą zawartością błonnika. W ciągu dnia osoba będąca na tej diecie powinna spożywać nawet około 50g tego składnika. Błonnik znajduje zastosowanie w dietoterapii chorób, takich jak: otyłość, cukrzyca, zapacia, choroby jelit, a także chorób dotyczących całego układu pokarmowego.

Błonnik dzielimy na dwie frakcje: rozpuszczalny i nierozpuszczalny.
Frakcja rozpuszczalna wpływa na spowolnienie pasażu treści pokarmowej, obniża poziom glukozy i cholesterolu we krwi.
Frakcja nierozpuszczalna reguluje częstość wypróżnień, wpływa pozytywnie na pracę jelit.

Do innych właściwości błonnika zaliczamy:

Zmniejszenie ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 – dzieje się to poprzez obniżenie poziomu indeksu glikemicznego potraw. Dodatkowo wpływa na zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę.

Zmniejszenie ryzyka chorób jelit jakich jak: nieswoiste zapalenie jelit, uchyłki jelit, nowotwory jelit, wrzodziejące zapalenie jelita grubego – wszystkie wymienione schorzenia spowodowane są przyjmowaniem małej ilości błonnika z diety. Zwiększenie ilości tego składnika spowoduje łagodzenie objawów choroby. Nie należy tylko stosować diety wysoko błonnikowej w przypadku wystąpienia uchyłków jelit z cechami zapalenia. Jest ona przeciwwskazana.

Leczenie i zapobieganie otyłości – przyjmowanie dużej ilości błonnika powoduje szybsze zapełnienie żołądka, co skutkuje mniejszą podażą energii. Dodatkowo wydłuża uczucie sytości, przez co nie mamy ochoty podjadać między posiłkami.

Leczenie zaparć – błonnik dzięki wodzie zwiększa swoją objętość, a tym samym również stolca. Wpływa to na łatwiejsze przechodzenie stolca przez jelita i wydalanie go z organizmu. Błonnik pobudza perystaltykę jelit, co prowadzi do częstszych, regularniejszych wypróżnień i do braku zaparć.

Głównym źródłem błonnika są:
Otręby owsiane, pszenne, żytnie
Nasiona roślin strączkowych
Wszystkie warzywa i owoce
Orzechy, pestki, nasiona
Pełnoziarniste produkty zbożowe

Dieta ta pomimo wielu właściwości prozdrowotnych może również wywoływać niekorzystne skutki:
Ograniczenie dziennego spożycia kalorii i składników odżywczych
Upośledzone wchłanianie niektórych składników mineralnych i witamin
Wzdęcia

Nie należy stosować diety na własną rękę, ponieważ może to skutkować efektami niepożądanymi. Zanim zaczniesz ją stosować skonsultuj się z dietetykiem, który ustali twoje zapotrzebowanie na składniki odżywcze.

Źródła:
Anna Platta – Rola diety bogatoresztkowej w profilaktyce i leczeniu zaparć, otyłości, cukrzycy i chorób układu sercowo-naczyniowego, Gdynia, 2014
Łukasz Dembiński, Aleksandra Banaszkiewicz, Andrzej Radzikowski – Dieta bogatoresztkowa – definicja, korzyści i normy w pediatrii, Warszawa, 2010